17/11/1973 – 17/11/2013

40^η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 40 χρόνια από τότε που μια ομάδα φοιτητών θυσιάστηκε μαζί με πολίτες για την Δημοκρατία. Σήμερα απ αυτά που φώναζαν τότε τι απολαμβάνουμε εμείς;

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:

Σύνθημα του τότε. Σήμερα; Το «ψωμί» το δώσαμε με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες σε ανθρώπους που μας θέλουν πιόνια με αριθμούς και σκλάβους στην δική μας ζωή. Η «παιδεία» κάθε χρόνο εκτελείται από κάποιους ανεγκέφαλους πολιτικούς που το παίζουν γνώστες. Η ΔΩΡΕΑΝ παιδεία χαρίστηκε από μας με τα βαϊων και κλάδων σε ιδιώτες. Διώξαμε τους εκπαιδευτικούς γιατί τα παιδιά μας πάθαιναν σοκ απ την θέα τους κάθε μέρα. Κόβουμε τα σχολεία.. Ε ναι! Άχρηστα κτήρια που ποτέ δεν μάθαμε τίποτα! Βιβλία; Από το Θέμα και Έθνος κάθε Κυριακή μόνο με 4 ευρώ! Τα βιβλία του ΟΕΔΒ φέτος θα φορεθούν πολύ στα τζάκια. Δυστυχώς.. Η «ελευθερία» ψάχνω ακόμα να δω πότε την ζήσαμε… Μπορεί κάποιος να μου πει σε ποια περίοδο αυτών των 40 χρόνων ( να μη πω 50 ή 60 ή 70 ή… χρόνων ) έχουμε ζήσει αυτή την λέξη με την πλήρη έννοια της;

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ:

Αν είχα ποτέ την ευκαιρία θα ήθελα να ρωτήσω τους ανθρώπους που ήταν τότε μέσα πως αισθάνονται για την σημερινή κατάσταση που ζούμε. Και ειδικά τον Δημήτρη Παπαχρήστο που ήταν εκφωνητής μαζί με την Μαρία την Δαμανάκη στο Πολυτεχνείο εκείνες της ώρες που τα τανκς ήταν έξω απ την πύλη με τους φοιτητές κρεμασμένους πάνω της. Να ρωτήσω την ίδια την Δαμανάκη με την σφαίρα στο κεφάλι της ή μάλλον με τους εφιάλτες εκείνων των λεπτών που έζησε πως μπόρεσε και έγινε γρανάζι μια πολιτικής που μόνο Δημοκρατία δεν θυμίζει. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω και τις οικογένειες των νεκρών που δεν γνωστοποιήθηκαν τότε αλλά και ίσως και ποτέ, γιατί δεν μιλήσατε ποτέ; Γιατί δεν μιλάτε ούτε τώρα;

ΛΑΕ ΠΟΛΕΜΑ ΣΟΥ ΠΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΑΙΜΑ: Σύνθημα κι αυτό που ακούγετε ακόμα όπως και τα παραπάνω. Αλλά με την διαφορά πως τότε το εννοούσαν όπως και όλα όσα έλεγαν τότε. Σήμερα το φωνάζουμε και με την άκρη του ματιού μας κοιτάζουμε τα ρολόγια μας για να φύγουμε να πάμε να ντυθούμε με την «στολή» που να αρμόζει και να συνεχίσουμε την υποταγή μου μας αρέσει.

ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ και ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ:

Καταντήσαμε σήμερα να τα θεωρούμε αυτά τα δύο συνθήματα τόσο γραφικά όσο κι εμάς τους ίδιους που δεν ακολουθούμε την ροή της «μόδας» απ τους ανθρώπους που θεωρούν ότι η εξέλιξη της καθημερινότητας μας πρέπει να είναι εναρμονισμένη με τις πολυεθνικές και με τις «ευκολίες» που μας δίνουν οι σπόνσορες. Δυστυχώς αναπόφευκτα..

ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑΪΛΑΝΔΗ: Μα σαν να μου θυμίζει κάτι το σύνθημα.. Πριν 2 χρόνια το φωνάζαμε αλλά όχι Ταϊλάνδη.. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ! Βέβαια!... Μη σχολιάσω ποια χώρα γίναμε.. Ούτε Αργεντινή, ούτε Ταϊλάνδη. Κάπου προς χώρες της Αφρικής τείνουμε να γίνουμε. Αλλά εντάξει, ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί σήμερα με αυτά!..

Υπάρχουν κι άλλα πολλά συνθήματα που γράφτηκαν τότε στους τοίχους, στους δρόμους, στα αυτοκίνητα, σε προκηρύξεις που μοίραζαν. Λέξεις που τότε τις εννοούσαν και πολέμησαν γι αυτές, όχι με όπλα και πυρομαχικά, αλλά με το θάρρος τους, με το πείσμα τους, με το μυαλό τους, με την επιμονή τους, με την ζωή τους, με τα σώματα τους και με τα χέρια τους γεμάτα βιβλία. Σήμερα;

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73!

Το μόνο σίγουρο. 40 + 7 χρόνια η χούντα συνεχίζεται απλά άλλαξε μορφή. Άντε τώρα να το καταλάβουν μερικοί αυτό. 

Εκείνοι που όσοι υπερυψώνουν την γροθιά τους διώκονται για «υποκίνηση κατάλυσης του πολιτεύματος» και «διατάραξη κοινής ειρήνης».. Σήμερα επιτρέπεται να υπερυψώνεται το χέρι όχι γροθιά αλλά ως τον κρόταφο ή λίγο παραπάνω με δώρο ένα όπλο γεμάτο και στραμμένο προς το κεφάλι μας ή ένα σκοινί σε σχήμα θηλιά.

Συνεχίζουμε όμως κι ας χάσαμε πολλές ευκαιρίες να ζήσουμε τις πραγματικές έννοιες των λέξεων αυτών που γράφηκαν τότε. 

κουκουβάγια