Ο φόβος

Άλλες οκτώ διώξεις Χανιωτών ήρθαν να προστεθούν στη φάμπρικα καταστολής που έχει ανοίξει στα Χανιά και στις δεκάδες ακόμα διώξεις και δικαστήρια που εκκρεμούν σ’ όλη την Ελλάδα ενάντια σε ανθρώπους που κινούνται σε διάφορους κινηματικούς χώρους και με κατηγορίες ανυπόστατες και αστήριχτες.
Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια των κυβερνώντων να φοβίσουν τον κόσμο για να τον αποτρέψουν από το να απαιτήσει τα δικαιώματά του, να διαμαρτυρηθεί, να δράσει.
Οι ποικιλόμορφες διαμαρτυρίες αποτελούσαν πάντα έναν συλλογικό τρόπο έκφρασης όταν οι νόμοι αντί να εξυπηρετούν τους πολίτες, στρέφονταν σε βάρος τους. Αντί γι’ αυτό σήμερα βλέπουμε την καταστολή οποιασδήποτε συλλογικής έκφρασης.
Παρότι η διάσπαση που έχουν καταφέρει να επιβάλουν στο κίνημα συμβάλει αρκετά στο να περάσουν τα μέτρα τους με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις, το καζάνι βράζει και οι μαζικές κινητοποιήσεις έχουν πανικοβάλει πολλές φορές την όποια κυβέρνηση παρά τους κουκουλοφόρους – ρουφιάνους που «φυτεύουν» σε κάθε διαδήλωση με το γνωστό ρόλο.
Όταν η οργή ξεχειλίζει και γίνεται μαζική και τα μεγάλα συγκροτήματα – ΜΜΕ της παραπληροφόρησης – αδυνατούν να πείσουν ή να αποκοιμίσουν τον κόσμο επιστρατεύονται τα ΜΑΤ, οι συλλήψεις (ενίοτε και προληπτικές), οι διώξεις και η ποινικοποίηση των αγώνων, έτσι ώστε να περιοριστούν οι κινητοποιήσεις ή και να κατασταλούν πλήρως.
Το αποτέλεσμα είναι ο κόσμος κλεισμένος μέσα στο σπίτι του να αυτοκτονεί γιατί απλά φοβάται... Φοβάται να βγει στον δρόμο, φοβάται να φωνάξει, φοβάται να διεκδικήσει τα αυτονόητα να αντισταθεί.
Και η επίθεση συνεχίζεται... Μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων, ανύπαρκτη ασφάλιση, απολύσεις χωρίς αποζημίωση, μειωμένα έσοδα, κακή ως και ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική κάλυψη, κακή ποιότητα ζωής, ανεργία, άστεγοι, μετανάστες σε άλλες χώρες (κάθε μέρα και πιο πολλοί),αυτοκτονίες και θάνατοι...
Εικόνες θλίψης στην καθημερινότητά μας, ειδήσεις απελπισίας στα «ψιλά» των εφημερίδων και στα μονόλεπτα των δελτίων ειδήσεων... Ας αναλογιστούμε πόσοι πέθαναν φέτος τον Χειμώνα απ’ το κρύο, πόσοι κάηκαν ζωντανοί μέσα στα σπίτια τους, πόσοι ανασύρθηκαν νεκροί απ’ τις αναθυμιάσεις, πόσοι έμειναν στον δρόμο, πόσοι αυτοκτόνησαν, πόσοι γνωστοί μας βρέθηκαν σε συσσίτια ή κάδους απορριμμάτων για φαγητό...
Και όλα αυτά γιατί; Για ο φόβος που μας ταΐζουν καθημερινά λειτουργεί, μας ωθει να υποκύπτουμε σε ότι μας εξουσιάζει.
Θα αφήσουμε τον φόβο να μας εξουσιάσει;
Ένας δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα....
Λίγοι δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά και στοχοποιούνται...
Όλοι μαζί όμως μπορούμε τα πάντα...

Κουκουβάγια