Στις δημοκρατίες αποφασίζουν οι λαοί, κι όχι τα ΜΑΤ και οι Εταιρίες

Οι μέρες της λήθης βασιλεύουν. Η κυρίαρχη άποψη δεν είναι με τους κυβερνώντες, ούτε όμως συσπειρώνεται οπουδήποτε αλλού. Το ισχυρότερο ρεύμα της κοινωνίας σήμερα φαίνεται να είναι το «προτιμώ να μην το σκέφτομαι.» Μια κατάσταση κατανοητή αν λάβεις υπόψη σου τη δραματική καθημερινότητα της πραγματικής ζωής, σε πλήρη αντιδιαστολή με την αβάσταχτη ελαφρότητα της πολιτικής παραφροσύνης. Αυταρχικότεροι του αυταρχισμού και βασιλικότεροι του βασιλέως, κατασπαράζουν τεχνηέντως οποιαδήποτε φωνή ορθώνεται απέναντί τους. Με πρωτοφανή καταστολή και τρομοκράτηση, με όπλα τους τα κατεστημένα ΜΜΕ που ούτε στιγμή δεν έπαψαν να επιβάλλουν το κλίμα φόβου που τόσο εξυπηρετεί την κυβέρνηση, αλλά και χαίδεύοντας το φάντασμα του ναζισμού που έχει πάρει σάρκα και οστά και εμφανίζεται ολοζώντανο και παρόν. Δεν είναι τυχαίο το τελευταίο, ούτε οι κυβερνώντες είναι απλά ανόητοι. Στερεώνοντας τους υμνητές της βίας στο πολιτικό προσκήνιο, κερδίζουν την ελευθερία της επιπλέον βίας για τον εαυτό τους, χωρίς να θεωρούνται οι χειρότεροι απ’ όλους, ενώ την ίδια στιγμή έχουν ένα πρόσφορο εργαλείο στα χέρια τους, κάθε φορά που χρειάζεται περισσότερη αίσθηση ζόφου και αμηχανίας. Οι κυβερνώντες έχουν γίνει εκτός από πολιτικοί δυνάστες και ακραιφνώς επικίνδυνοι. Σπέρνουν θύελλες και θα θερίσουμε ανέμους. Η κοινωνία μοιάζει να κρατάει την ανάσα της πριν τη μεγάλη έκρηξη, που αν γίνει μόνο από καθαρή οργή και όχι από συνείδηση, δύναται να ματώσει άκριτα, τα χρόνια που ακολουθούν. Χρειάζεται αποφασιστικότητα και αντροπή όχι μόνο των μνημονίων, αλλά και του συστήματος εξουσίας που με ευκολία δίνει βορρά την τύχη του λαού στα ξένα συμφέροντα και τον εσωτερικό αλληλοσπαραγμό. Οι πολιτικοί των εξοπλισμών, της siemens, των ολυμπιακών αγώνων, των ασφαλιστικών, του βατοπεδίου, του χρηματηστηρίου, της goldmann sachs, των μιζών, της πολιτικής των πάνελ σαν άλλο reality show, των φρούδων υποσχέσεων και της ανύπαρκτης δημοκρατίας, είναι ώρα όχι μόνο να ανατραπούν, αλλά και να τιμωρηθούν. Οι ευθύνες της αριστεράς καταγράφονται παράλληλα με τους κυβερνώντες. Οι ευθύνες των πολιτών επίσης. Φαίνεται να ήταν ευκολότερο τότε που «ο λαός δεν ξεχνούσε τι σημαίνει δεξιά» . Απλά τα συνθήματα, κληρονομική η ψήφος. Στο ξεγύμνωμα της αλήθειας η κοινωνία έμεινε έκθετη μπροστά στο ποιόν της. Σάστισε και έμεινε πλειοψησικά ακίνητη. Η ελπίδα μένει ζωντανή χάρη σε όσους αγωνίζονται παρά τη σπίλωση, το ξύλο την ανισότητα δυνάμεων και της παραπληροφόρησης. Χάρη σε αυτούς που δίνουν μικρές ενέσεις δημοκρατίας ανάμεσα στα άτομα, σε ένα κατά τα άλλα απολυταρχικό, βίαιο, νεοφιλελεύθερο καθεστώς. Οι σιωπηλοί πολίτες είναι ανάγκη να πάρουν επιτέλους θέση. Δεν έχουν την πολυτέλεια να προτιμούν να μην το σκέφτονται. Στη χώρα της φτώχειας, των αυτοκτονιών, της ανεργίας, του φασισμού και του ξεπουλήματος η σιωπή είναι πλήρης αποδοχή. Είναι ώρα για γενική πολιτική απεργία διαρκείας. 

Roza