Παιδιά ψάχνουν για φαγητό σε σκουπίδια και
φοράνε τρύπια παπούτσια… Μα δεν είναι δικά μας… Τι μας νοιάζει;
«Γύπες» λένε πετούν πάνω από τα σπίτια εκείνων
που χρωστούν στις τράπεζες. Μα δεν πετούν πάνω από το δικό μας σπίτι, άρα δεν
μας αφορά το θέμα. Ο γείτονας έχασε τη δουλειά του. Δεν μας αφορά ούτε αυτό
αφού εμείς έχουμε δουλειά. Οι συντάξεις εξαφανιστήκαν… Μα δεν είμαστε
συνταξιούχοι… Τα παιδιά ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Άλλα φοράνε τρύπια
παπούτσια… Δεν είναι τα δικά μας… Τι μας νοιάζει; Δεν μας ενδιαφέρει τίποτε από
όλα αυτά… Εμείς θα πάμε τις διακοπές μας, θα τρέξουμε στις παραλίες. Τα
προβλήματα είναι για άλλους, σε μια άλλη χώρα, μακρινή. Η ανεργία δεν θα
χτυπήσει την πόρτα μας, η ανέχεια, η εξαθλίωση… Θα σταματήσουν έξω από την δική
μας πόρτα. Ο νεοέλληνας σε όλο του το μεγαλείο. Αυτοθαυμάζεται, για ότι έχει
πετύχει στη ζωή του, γιατί μπορεί να κάνει τις διακοπές του, να πηγαίνει στο
σκυλάδικο και να «δείχνεται». Είναι εκείνος που ακόμα δεν έχει υποστεί τις
συνέπειες τις κρίσης. Λησμονεί όμως ότι και η δική του η σειρά έρχεται. Και
τότε τι; Θα κατέβει στους δρόμους; Θα αποκτήσει συνείδηση; Θα αγωνιστεί; Είναι
εκείνος που η απάθεια του χρησιμοποιήθηκε για να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε; Ας
μην εθελοτυφλούμε… Αυτός ο πολίτης δειλός, δουλοπρεπής και άβουλος, δεν είναι
ένας. Είναι πολλοί, και χρέος μας είναι να τους ξυπνήσουμε, πριν να είναι αργά.
Και ο χρόνος ίσως δεν φθάσει…
Ramon
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου