Για τους εμπνευστές του πρώτου κοινωνικού εστιατορίου ένα
πιάτο φαΐ σημαίνει κάτι παραπάνω από την απλή ενστικτώδη ανάγκη μας να
καλύψουμε την πείνα μας. Γίνεται η αφορμή να οικοδομήσουμε γνήσιες σχέσεις, να
προσφέρουμε για τις ανάγκες όλων.
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης και ο Φώτης Σαγώνας, με εμπειρία στο χώρο της εστίασης, σκέφτηκαν τη δημιουργία ενός χώρου που θα ζωντανέψει από τη συλλογική δουλειά του καθένα. Οι «πελάτες» δεν πληρώνουν το φαγητό τους αλλά δωρίζουν κάποιο ελάχιστο ποσό. Αν δεν έχουν προσφέρουν την εθελοντική τους εργασία για το γεύμα των ίδιων ή της οικογένειάς τους. Κανενός το χέρι δε βρίσκεται πάνω από του άλλου. Κανένας δεν ευεργετεί και κανένας δεν ζητιανεύει. Αυτός είναι και ο στόχος του αυτοδιαχειριζόμενου συνεταιρισμού Red Kitchen.
Χωρίς ευεργέτη και ευεργετούμενο
«Υπάρχει μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή εκείνου που δίνει και εκείνου που λαμβάνει. Εκεί παίζεται το παιχνίδι της φιλανθρωπίας. Άλλωστε τί σημαίνει φίλος του ανθρώπου; Υπάρχει κάποιος που είναι "παραπάνω άνθρωπος" και δίνει σε κάποιον κατώτερο; Αυτή δεν είναι ισότιμη σχέση. Κάνει τους ανθρώπους να απομακρύνονται από την ιδιότητα του πολίτη. Η λογική της φιλανθρωπίας διεκπεραιώνει τη λογική του συστήματος για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν είσαι μακριά από τη διαδικασία της δημιουργίας και της συμμετοχής χάνεις και την ιδιότητα του πολίτη. Το ζήτημα στο red kitchen είναι να μπορεί κάποιος που θα έρθει να προσφέρει ό,τι μπορεί και ό,τι ξέρει να κάνει ή και να μάθει μέσα από αυτή τη συλλογική προσπάθεια, μια δεξιότητα που θα του χρησιμεύσει και αργότερα.» μας λέει ο Αντώνης.
«Στόχος είναι να μην αισθάνεται κανείς υποχρεωμένος για το φαγητό που τρώει, να είναι αντάλλαγμα σε αυτό που έχει προσφέρει. Κι αυτό μέσα σε ένα χώρο με χιούμορ, με θεματικά γεύματα από το Μεξικό ή τη Βραζιλία για παράδειγμα, συνοδευόμενα από καταλόγους πιθανόν που θα εξηγούν και πέντε πράγματα για τα κινήματα ή για παρόμοιες προσπάθειες. Στο χώρο θα υπάρχει με έναν τρόπο αυτό το στοιχείο. Πρέπει να εφεύρουμε διάφορους τρόπους ώστε να αξιοποιούμε την προσφορά των μελών-εργαζομένων-πελατών μέσα από το συνδυασμό αυτό.», συμπληρώνει ο Φώτης.
Σκοπός δεν είναι το κέρδος
«Προς το παρόν είμαστε 10 άνθρωποι, ο καθένας με κάποια συγκεκριμένη δουλειά. Σκοπός δεν είναι το κέρδος με την έννοια του πλουτισμού. Σκοπός είναι να βγάζουμε τα έξοδα του μαγαζιού ώστε να μη μπαίνουμε "μέσα" και ό,τι παραπάνω κερδίζεται να επενδύεται στην αλληλεγγύη είτε με κουπόνια για ανέργους είτε με κουπόνια για αστέγους είτε με δωρεές προϊόντων που θα παρασκευάζουμε εμείς. Θα συνεργαζόμαστε με άλλες δομές αλληλεγγύης ώστε τα υλικά μας να προέρχονται κυρίως από μικρούς παραγωγούς χωρίς μεσάζοντες αλλά και για να οικοδομήσουμε σχέσεις που θα αναβαθμίσουν τη σημασία της κοινότητας. Όλα αυτά θα τα δούμε και στην πορεία της εξέλιξης αυτού του πειράματος. Προς το παρόν άλλος ασχολείται με το νομικό σκέλος, άλλος με τα λογιστικά, άλλος με το μαγείρεμα, άλλος με το σέρβις και ένα σωρό άλλες δουλειές που έχει ένα "μαγαζί". Λειτουργούμε μέσα από τη συνέλευση και ευελπιστούμε από το φθινόπωρο που θα ανοίξει να είμαστε περισσότεροι.»μου εξηγεί ο Φώτης.
«Υπάρχει κι εδώ ένα ρίσκο, όπως σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις», συνεχίζει ο Αντώνης. «Μόνο που αυτό το ρίσκο το παίρνουμε όλοι μαζί. Αν βάλουμε ο καθένας τον εαυτό του για λίγο στα παπούτσια του άλλου, αν βάλουμε μπροστά τις αρχές της φιλίας, της ευγένειας και του σεβασμού προς τον άλλον τότε στην αρχή είναι δύσκολο. Από τη στιγμή όμως που η ομάδα μάθει να αυτορυθμίζεται και να λειτουργεί συλλογικά, τα πράγματα μπορεί να είναι μαγικά.»
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης και ο Φώτης Σαγώνας, με εμπειρία στο χώρο της εστίασης, σκέφτηκαν τη δημιουργία ενός χώρου που θα ζωντανέψει από τη συλλογική δουλειά του καθένα. Οι «πελάτες» δεν πληρώνουν το φαγητό τους αλλά δωρίζουν κάποιο ελάχιστο ποσό. Αν δεν έχουν προσφέρουν την εθελοντική τους εργασία για το γεύμα των ίδιων ή της οικογένειάς τους. Κανενός το χέρι δε βρίσκεται πάνω από του άλλου. Κανένας δεν ευεργετεί και κανένας δεν ζητιανεύει. Αυτός είναι και ο στόχος του αυτοδιαχειριζόμενου συνεταιρισμού Red Kitchen.
Χωρίς ευεργέτη και ευεργετούμενο
«Υπάρχει μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή εκείνου που δίνει και εκείνου που λαμβάνει. Εκεί παίζεται το παιχνίδι της φιλανθρωπίας. Άλλωστε τί σημαίνει φίλος του ανθρώπου; Υπάρχει κάποιος που είναι "παραπάνω άνθρωπος" και δίνει σε κάποιον κατώτερο; Αυτή δεν είναι ισότιμη σχέση. Κάνει τους ανθρώπους να απομακρύνονται από την ιδιότητα του πολίτη. Η λογική της φιλανθρωπίας διεκπεραιώνει τη λογική του συστήματος για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν είσαι μακριά από τη διαδικασία της δημιουργίας και της συμμετοχής χάνεις και την ιδιότητα του πολίτη. Το ζήτημα στο red kitchen είναι να μπορεί κάποιος που θα έρθει να προσφέρει ό,τι μπορεί και ό,τι ξέρει να κάνει ή και να μάθει μέσα από αυτή τη συλλογική προσπάθεια, μια δεξιότητα που θα του χρησιμεύσει και αργότερα.» μας λέει ο Αντώνης.
«Στόχος είναι να μην αισθάνεται κανείς υποχρεωμένος για το φαγητό που τρώει, να είναι αντάλλαγμα σε αυτό που έχει προσφέρει. Κι αυτό μέσα σε ένα χώρο με χιούμορ, με θεματικά γεύματα από το Μεξικό ή τη Βραζιλία για παράδειγμα, συνοδευόμενα από καταλόγους πιθανόν που θα εξηγούν και πέντε πράγματα για τα κινήματα ή για παρόμοιες προσπάθειες. Στο χώρο θα υπάρχει με έναν τρόπο αυτό το στοιχείο. Πρέπει να εφεύρουμε διάφορους τρόπους ώστε να αξιοποιούμε την προσφορά των μελών-εργαζομένων-πελατών μέσα από το συνδυασμό αυτό.», συμπληρώνει ο Φώτης.
Σκοπός δεν είναι το κέρδος
«Προς το παρόν είμαστε 10 άνθρωποι, ο καθένας με κάποια συγκεκριμένη δουλειά. Σκοπός δεν είναι το κέρδος με την έννοια του πλουτισμού. Σκοπός είναι να βγάζουμε τα έξοδα του μαγαζιού ώστε να μη μπαίνουμε "μέσα" και ό,τι παραπάνω κερδίζεται να επενδύεται στην αλληλεγγύη είτε με κουπόνια για ανέργους είτε με κουπόνια για αστέγους είτε με δωρεές προϊόντων που θα παρασκευάζουμε εμείς. Θα συνεργαζόμαστε με άλλες δομές αλληλεγγύης ώστε τα υλικά μας να προέρχονται κυρίως από μικρούς παραγωγούς χωρίς μεσάζοντες αλλά και για να οικοδομήσουμε σχέσεις που θα αναβαθμίσουν τη σημασία της κοινότητας. Όλα αυτά θα τα δούμε και στην πορεία της εξέλιξης αυτού του πειράματος. Προς το παρόν άλλος ασχολείται με το νομικό σκέλος, άλλος με τα λογιστικά, άλλος με το μαγείρεμα, άλλος με το σέρβις και ένα σωρό άλλες δουλειές που έχει ένα "μαγαζί". Λειτουργούμε μέσα από τη συνέλευση και ευελπιστούμε από το φθινόπωρο που θα ανοίξει να είμαστε περισσότεροι.»μου εξηγεί ο Φώτης.
«Υπάρχει κι εδώ ένα ρίσκο, όπως σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις», συνεχίζει ο Αντώνης. «Μόνο που αυτό το ρίσκο το παίρνουμε όλοι μαζί. Αν βάλουμε ο καθένας τον εαυτό του για λίγο στα παπούτσια του άλλου, αν βάλουμε μπροστά τις αρχές της φιλίας, της ευγένειας και του σεβασμού προς τον άλλον τότε στην αρχή είναι δύσκολο. Από τη στιγμή όμως που η ομάδα μάθει να αυτορυθμίζεται και να λειτουργεί συλλογικά, τα πράγματα μπορεί να είναι μαγικά.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου